Հեղինակ: Անի Արշակյան
Հոկտեմբեր 2, 2009 >> Մեր ստեղծագործությունները
VN:F [1.6.3_896]
Երբ գալիս է գիշերը, երկնքում շարվում են աստղերը, լուսինը մի հին բարի երգ է երգում գիշերվա մասին, իսկ դու, փոքրիկս, նայում ես լուսնին տխուր ու թաց աչքերով: Ես փակում եմ աչքերս, որ ինձ այցի գան երազները. ցերեկը դառնում է գիշեր: Իմ հին բարեկամը շրջում է քաղաքի փողոցներով ու հեքիաթներ հորինում քնած մարդկանց մասին. նրա հեքիաթում ես այնպիսին եմ, ինչպիսին քնած ժամանակ. ես թռչուն եմ դառնում ու թևերս պարզած գրկում երկինքը: Հեյ, փոքրիկս, դու նայում ես երկնքին թաց ու տխուր աչքերով. դու քո երազն ես փնտրում, մինչդեռ ես քնած եմ ու երազներ եմ տեսնում իմ քաղաքի բոլոր ծեր ու բարի կատուների մասին:
Պոչը խաղացնելով քայլում է կատուն քաղաքի հին կտուրներով ու քթի տակ մռմռում իր նոր հեքիաթը. ‘Ափսոս չգիտեն մարդիկ, որ միայն քնած ժամանակ չէ, որ երազ են տեսնում…’:
Մեկնաբանել