Հեղինակ: Անի Արշակյան
Սեպտեմբեր 26, 2009 >> Մեր ստեղծագործությունները
VN:F [1.6.3_896]
Ջնջի՜ր քո աչքերից հիշողությունները, որ կարողանաս տեսնել ինձ: Ես ափերիս մեջ կտաքացնեմ քո ձեռքերը ու կշշնջամ, որ ամեն ինչ կարող ես: Դու ճիշտ էիր, երբ ասում էիր, որ չափից դուրս բարությունը հիմարություն է, ու սխալ է, որ չար չես, երբ քեզ կտցահարում են: Լսու՞մ ես, այն ագռավները կտցահարել են իմ բարությունը, ու լոկ մասունքներ են մնացել, որոնք ես չեմ կարողանում հավաքել: Ես ուզում եմ չբարկանալ նրանց երեխայություններից, բայց ինքս երեխա եմ, չեմ կարող այդպես: Ձեռքերդ սառչում են ափերիս մեջ, ու ինձ է հիմա հավատ պետք: Նա, ով իմ հույսն էր, հեռացավ ու ինձ թողեց փետուրների մեղմ շոյանք: Փակի՜ր աչքերդ, որ կարողանաս մոռանալ ինձ. ես այլևս ուրիշ եմ…
Տաք մատներդ շոշափում էին աչքերս, բայց նրանք այդպես էլ ոչինչ չիմացան, ես երազում էի լալիս…
Մեկնաբանել