Հեղինակ: Անի Արշակյան
Սեպտեմբեր 26, 2009 >> Մեր ստեղծագործությունները
VN:F [1.6.3_896]
Նույնիսկ դու ես օտարացել… Ես կանգնած սպասում եմ ու ևս մեկ անգամ փորձում հասկանալ, որ սա գարունն է, բայց մատներս, աչքերս, այտերս սկսում են սառել, ու ես ամբողջ մարմնով դողում եմ: Հետո տեսնում եմ կերպարներ աղավաղված, որոնք չեն ուզում նույնիսկ ինձ ձեռք մեկնել: Մի պահ թվում է` վտանգավոր եմ, հետո մի մոլորված, կտրատված թևիկներով թիթեռ ափիս մեջ է կանգնում ու հավատում, որ ես ափս չեմ փակի:
Ես ու նա քայլում ենք նոր կանաչող դաշտերով, որ գտնենք մեր գարունը…
Մեկնաբանել